Voedsel 3D-printer

3D-geprinte pizza in de ruimte

Je kunt je zo voorstellen dat eten in de ruimte geen pretje moet zijn. Een boterham met hagelslag? Daar kun je als astronaut wel naar fluiten; ze moeten het doen met voedsel uit rare pakjes. Bovendien kan er in verband met ruimtegebrek moeilijk een grote hoeveelheid voedsel meegenomen worden, waardoor er op dit moment bijvoorbeeld geen 5-jarige reis naar Mars mogelijk is. NASA probeert hier nu met behulp van 3D-printen een oplossing voor te vinden.

NASA heeft een bedrag van 125.000 dollar beschikbaar gesteld om een half jaar lang onderzoek te doen naar het 3D-printen van ruimtevoedsel in samenwerking met een bedrijf uit Texas, het ‘Systems and Materials Research Consultancy of Austin’. Het doel is om een methode te ontwikkelen die zorgt voor voedsel dat zowel veilig, acceptabel, gevarieerd als voedend genoeg is voor lange missies, terwijl er zo min mogelijk tijd en middelen voor nodig zijn. Ook willen ze meer mogelijkheden om ‘aan boord’ recepten te personaliseren en voedsel echt te bereiden, in plaats van dat alle gerechten al op aarde geselecteerd zijn. Een ander voordeel van het 3D-printen van voedsel zou kunnen zijn dat de software je voeding precies kan afstemmen op je leeftijd, geslacht en medische aandoeningen.

Anjan Contractor, de bedenker van het apparaat, voorziet een toekomst waarin een 3D-printer in elke keuken staat. Voedselingrediënten zouden dan ook uit andere bronnen kunnen komen. Proteïnen kunnen net zo goed worden vervaardigd uit insecten als uit rundvlees.

Het systeem waar de onderzoekers aan werken bevat poeders met ingrediënten als suiker, complexe koolhydraten en proteïnen. Die poeders zijn 30 jaar houdbaar, wat verspilling moet verminderen.

Als eerst wordt gepoogd een pizza te printen, omdat de verschillende ingrediënten in lagen op elkaar kunnen worden gelegd. Zo hoeft de printkop dus altijd maar één ingrediënt tegelijk af te drukken.

De software van de printer moet volledig opensource blijven, zodat iedereen deze kan bekijken en veranderen. Zo moet iedereen ook precies dezelfde recepten kunnen printen. De hardware is gebaseerd op de RepRap 3D-printer, die zelf ook opensource is.

Het zal waarschijnlijk nog een paar jaar duren voordat het eten getest zal worden op een echte ruimtevlucht, maar het geeft wel weer aan hoe in 3D-printen nu al oplossingen voor allerlei soorten problemen worden gezien!

Via: NASA en NUtech

 

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *