Nick Ervinck

Den Haag in de ban van Nick Ervinck

Onlangs werd ik gevraagd om gastblogger voor Ground3d te worden met een vast onderwerp naar eigen keuze. Gezien mijn achtergrond als kunsthistorica koos ik er uiteraard voor om te bloggen over hoe het 3D-printen binnen de kunsten voorkomt. Ik houd van kunst, het laat mij op een andere manier (door de ogen van de kunstenaar) naar de wereld kijken en ook op een andere manier van de wereld genieten. Een bezoek aan een museum kan mij een enorme boost energie en inspiratie geven. En soms geeft het me rust. Maar soms ook een vervelende onrust, als ik het bijvoorbeeld niet begrijp. Toch hoeft kunst niet altijd begrepen te worden en moet ik het loslaten. Maar hoe meer ik over een kunstwerk leer (wat wil de kunstenaar vertellen, hoe was de relatie tussen de kunstenaar en geportretteerde, hoe werd dit werk destijds ontvangen?), hoe mooier ik het ga vinden. Daarom vertel ik ook altijd bijzonder graag aan anderen het verhaal achter kunstwerken, zodat ook zij er meer van kunnen genieten!

Terug naar het 3D-printen, een wereld die net zo bijzonder en dynamisch is. Hoezeer ik met een tijdmachine naar het Parijs van 1885-1890 terug zou willen reizen en me tussen de grote kunstenaars in Montmarte begeven tijdens het ontstaan van de Moderne Kunst aldaar, zo bevinden wij ons nu in het episch centrum van het 3D-printen. Al uit z’n kinderschoenen, maar nog steeds gigantisch in ontwikkeling, zo zullen over 100 jaar wellicht ook mensen naar deze evolutionaire tijd terug willen reizen. Het 3D-printen en de kunsten komen steeds dichter bij elkaar. Zij het dat 3D-geprinte vormen gebruikt worden ter restauratie, het opnieuw maken van een verloren gewaand object, complete schilderijen “uitprinten” inclusief het reliëf van de verfstreken, etc. De komende periode ga ik jullie meenemen in beide werelden, beginnend bij Nick Ervinck, inmiddels bij de meesten wel bekend. 

Nick Ervinck, een gerenommeerde Belgische kunstenaar die graag gebruik maakt van diverse 3D-printtechnieken. En Den Haag lijkt hem in de armen gesloten te hebben. Ook dit jaar is er weer een beeldententoonstelling op het Lange Voorhout, in samenwerking met museum Beelden aan Zee in Scheveningen. Normaal gesproken is het Lange Voorhout al een genot om te doorheen te wandelen, met tal van lindebomen en historische monumentale panden, maar met de beeldententoonstelling is het extra feest. De tentoonstelling, die overigens niet alleen te zien is op het Lange Voorhout maar ook in museum Beelden aan Zee en enkele andere satellietlocaties, heet dit jaar “Vormidable” waarbij de Vlaamsche beeldhouwkunst centraal staat om zo ook de 20 jaar culturele samenwerking tussen Nederland en Vlaanderen in 2015 te vieren. Onder de 35 tentoongestelde kunstenaars bevindt zich dus ook Nick Ervinck.

Teleurgesteld in het gebrek aan vernieuwing in de hedendaagse beeldhouwkunst experimenteert Ervinck zelf met verschillende materialen en technieken, geïnspireerd door andere modernistische beeldhouwers als Henry Moore en Hans Arp. Hij neemt diverse bestaande elementen (helmen, organen, bloemen) en smelt deze samen, al dan niet digitaal vervormd, in een nieuwe, onherkenbare, vorm. Zijn grote polyestersculpturen zijn inmiddels al direct als “een Ervinck” te herkennen en er zijn er nu maar liefst vier te bewonderen in Den Haag. Allereerst is daar LUIZAERC op het Lange Voorhout. In 2012 uitgebracht als FDM-print op kleine(re) schaal, sinds dit jaar als levensgrote gele knaller te zien. Een paar 100 meter van LUIZAERC vinden we een witte Ervinck, in de halfronde cour van de voorgevel van de Koninklijke Schouwburg. Ook deze APSAADU is eerst in kleiner formaat als FDM-print ontstaan in 2010 en in 2013 uitgevoerd als groot polyestersculptuur. De laatste Ervinck in de Haagse openbare ruimte, NIEBLOY, is te vinden bij hotel Crowne Plaza. In Museum Beelden aan Zee zijn vervolgens ook nog het gele polyestersculptuur ANIHUAB, AGRIEMYS (een 2D-print) en de blauwe AGRIEBORZ geprint met de SLS-techniek te zien.

Dus als je deze zomer naar het Scheveningse strand gaat, sla dan vooral Nick Ervinck niet over! De beeldententoonstelling op het Lange Voorhout is nog tot 30 augustus te zien, de tentoonstelling in Beelden aan Zee nog tot 25 oktober. 

 

Over Yvonne van Zummeren (1984)

Oorspronkelijk uit Brabant, nu woonachtig in Delft. Studeerde Kunstgeschiedenis aan de Universiteit Leiden en Communicatiewetenschap aan de UvA. Na enkele jaren in de marketing-communicatie gewerkt te hebben runt ze sinds 2011 het sieradenlabel Dyvsign. Hiermee combineert ze zowel haar passie voor kunst als haar fascinatie voor het 3D-printen. Met haar elegante door kunst geïnspireerde sieraden wil ze niet alleen over de kunst vertellen, maar ook dat 3D-printen helemaal niet eng (pistolen printen), futuristisch (organen en huid printen) of ondraagbaar (bizarre jurken en schoenen) hoeft te zijn, maar juist draagbaar en alledaags. Al met al zijn de ontwerpen van Dyvsign heuse draagbare conversation pieces, zowel door het maakproces en de bijzondere materialen, als door het narratieve en kunstzinnige concept.

Dyvsign heeft zo’n 45 verkooppunten in 7 landen en is zichtbaar (middels stands en/of lezingen geven) op de grootste (inter)nationale beurzen/congressen op het gebied van sieraden (BIJORHCA, London Jewelry Week), Dutch Design (Dutch Design Week, Salone del Mobile Milaan, Meesterlijk Design & Ambacht, Design Museum Londen), fashion (Mode Biënnale Arnhem, Résidence de la Mode Den Haag) en 3D-printen (TCT Show, 3D Print Show, 3D Printing Event). Dyvsign is verschenen in grote media, waaronder tijdschriften als Flair (2x), VIVA (2x), Grazia (exclusieve samenwerking en nog 3x los), Linda Magazine (2x), Jackie, de Telegraaf, paginagroot in de Metro, The Next Web maar ook toonaangevende internationale (3D-printing) blogs.

Favoriete kunstenaars: o.a.Lucian Freud, Rothko, Bart van der Leck, Joaquín Sorolla y Bastida.
Favoriete musea: Kröller Müller, Haags Gemeentemuseum, Guggenheim New York en Hermitage St. Petersburg.